بهشت ایران
پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازدیدکننده گرامی, به وبلاگ من خوش آمدی. به استحضارتان می رسانم که انتشار اخبار صحیح و مقابله با شایعات آرمان من است.از نظرات سازنده شما هم استقبال می کنم.
 
 
عقب نشینی بزرگ در ژنو 3
نوشته شده در ۱۳۸٩/٩/٢۱
ساعت : ٩:۱٧ ‎ب.ظ
نویسنده : رضا
نظرات

عقب نشینی بزرگ در ژنو 3 آمریکا سخن گفتن درباره پذیرش غنی سازی در ایران را آغاز کرد

حجم عقب نشینی هایی که گروه 1+5 خصوصاً آمریکا در مذاکرات ژنو 3 انجام داد، واقعاً فراتر از انتظار بوده است.
یک نمونه بسیار شاخص که قبل از آغاز مذاکرات مقام های آمریکایی اشاراتی به آن کرده بودند و در جریان مذاکرات شفاف تر شد، تغییر استراتژی طرف آمریکایی درباره مسئله غنی سازی در ایران است.


به گزارش پایگاه اینترنتی ایران هسته ای، نگاهی به بیش از 6 سال تاریخ پرونده هسته ای ایران (از ژوئن 2003 تا دسامبر 2010) نشان می دهد در این مدت حتی یک مورد هم وجود نداشته که مقام های آمریکایی رسماً و صریحاً از امکان پذیرش غنی سازی در ایران سخن گفته باشند. ادبیات استاندارد آمریکایی ها در این مدت همواره این بوده که می گفته اند «ما با برنامه صلح آمیز هسته ای در ایران موافقیم» اما هیچ وقت به طور مشخص از غنی سازی نام نمی بردند. علت این موضوع هم مشخص است. آمریکا همواره عقیده داشته و به صراحت گفته که اگر اهداف برنامه هسته ای ایران صلح آمیز باشد علی القاعده ایران نیازی به غنی سازی ندارد و فقط باید به در اختیار داشتن فناوری نیروگاه های هسته ای بسنده کند. در واقع آمریکایی ها اساساً غنی سازی را بخشی از یک برنامه صلح آمیز نمی دانند. این یک ادبیات بسیار کهنه است که هزارها مورد از اظهارنظرهای رسمی و مکاتبات دیپلماتیک در تایید آن وجود دارد. در هیچ یک از بسته هایی هم که تا به حال میان ایران و غرب مبادله شده غربی ها هرگز جمله ای در این باره که احتمال دارد تحت شرایطی در آینده غنی سازی در ایران را بپذیرند ننوشته اند؛ بلکه برعکس در تمامی این بسته ها- که در سال های 2005، 2006 و 2008- از ایران درخواست کرده اند مطابق قطعنامه های شورای حکام و بعد شورای امنیت غنی سازی را به حال تعلیق دربیاورد.
با این حال اطلاعات رسیده به «ایران هسته ای» نشان می دهد که آمریکا تصمیم گرفته این رویه را کنار بگذارد و اولین علائم این موضوع هم در نشست ژنو 3 آشکار شده است.
نخستین پالس زمانی فرستاده شد که هیلاری کلینتون جمعه گذشته (12 آذر 1389) در حاشیه اجلاس امنیتی منامه برای اولین بار از احتمال پذیرش غنی سازی در ایران توسط آمریکا نام برد. کلینتون در مصاحبه ای با بی بی سی به تاریخ 12 آذر می گوید: «ما به ایرانی ها گفته ایم که مستحق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای غیر نظامی هستند اما آنها هنوز اعتماد جامعه جهانی را تا اندازه ای که جامعه جهانی احساس راحتی کند و به آنها اجازه غنی سازی بدهد جلب نکرده اند. آنها می توانند در یک زمانی در آینده اورانیوم غنی سازی کنند. یعنی زمانی که نشان دادند می توانند در چهارچوب یک رفتار مسئولانه و طبق تعهدات بین المللی عمل کنند.» (نگاه کنید به رابرت برنز، گزارش اسوشیتدپرس از منامه، 13/4/1389). درست است که وزیر خارجه آمریکا در مصاحبه همچنان سعی می کند پذیرش غنی سازی را مشروط به اعتمادسازی کند اما نکته کلیدی این است که وی غنی سازی را به عنوان خروجی یک فرایند اعتمادسازی می پذیرد درحالی که تا به حال آمریکا می گفت تنها فرایندی را یک فرایند اعتمادساز می داند که خروجی آن تعلیق غنی سازی در ایران باشد.
پالس بعدی ظاهراً درون مذاکرات ژنو 3 ظاهر شده است، جایی که ویلیام برنز در بخشی از سخنان خود و در ادامه ادبیاتی که کلینتون در پیش گرفته از احتمال پذیرش غنی سازی در ایران توسط آمریکا سخن گفته است. دیپلمات ها در تهران در گفت وگو با «ایران هسته ای» به طور کلی این موضوع را تأیید کردند. علاوه بر این، خبرگزاری فرانسه هم در گزارشی که روز 17 آذر 1389 از ژنو ارسال کرده، اشارتی تلویحی به این مسئله می کند. این خبرگزاری در گزارش خود به قلم ماری سانز، می نویسد: «برخی تحلیلگران بر این باورند واشنگتن در این مذاکرات به نوعی معادله بن بست هسته ای ایران را عوض کرده و بطور تلویحی بر امکان نوعی ادامه غنی سازی اورانیوم توسط ایران در آینده اشاره داشته مشروط بر آنکه تهران در این خصوص تضمین عملی دهد».
هفته نامه تایم هم در گزارشی که جمعه، 19 آذر 1389 منتشر کرده، به تشریح ابعاد بیشتری از این مسئله پرداخته است.
تایم در گزارش خود می نویسد: «تیم اوباما تاکنون درباره اینکه آیا توانایی غنی سازی اورانیوم ایران را در یک برنامه هسته ای صلح آمیز می پذیرد یا نه رویکردی مبهم داشته است. به نظر می رسید سخنان کلینتون با پینشهادهایی که ظاهراً اشتون به ایرانی ها داد هماهنگ است. گزارش های رسانه ای نشان می دهد دیپلمات های اروپایی این معامله را به ایران پیشنهاد کردند که اگر بتواند نگرانی های برخاسته از گزارش دیده بان هسته ای سازمان ملل را رفع کند و با بازرسی های شدیدتر و سرزده موافقت کند می تواند به غنی سازی ادامه دهد».
تایم با اشاره به وجود بحث های داخلی در آمریکا در این باره ادامه داده است: «جان کری رئیس کمیته روابط خارجی سنا سال گذشته با اشاره به حق غنی سازی ایران به فایننشال تایمز گفت بحث دولت بوش درباره نبود غنی سازی احمقانه بود زیرا برای مردم غیرمنطقی به نظر می رسید. آنها حق دارند انرژی هسته ای صلح آمیز داشته باشند و برای آن مقاصد غنی سازی کنند. کالین پاول وزیر خارجه سابق آمریکا اوایل امسال در مصاحبه ای گفت ایرانی ها مصمم هستند برنامه هسته ای داشته باشند. توجه کنید من نگفتم سلاح هسته ای داشته باشند. آنها به رغم تلاش های 6 یا 7 سال ما برای دور نگه داشتن آنها از برنامه هسته ای مصمم هستند چنین برنامه ای داشته باشند. وی افزود هدفی واقع بینانه تر آن است که ایران را برای پذیرفتن نظارت بیشتر بر برنامه اش به منظور اعتمادسازی به اهداف صلح آمیز این برنامه تحت فشار بگذاریم».
تایم در نهایت نتیجه گرفته است: «در صورتی که غرب نتواند رژیم تهران را به تسلیم شدنی که تاکنون محال بوده است وادارد نوعی مصالحه بر سر مسئله غنی سازی ممکن است تنها بازی دیپلماتیک امکان پذیر باشد و جمله کلینتون نشان داد که دولت ممکن است به این تشخیص رسیده باشد».
این که آمریکا بالاخره به این نتیجه برسد که قادر به متوقف کردن غنی سازی در ایران نیست و باید تداوم این برنامه در ایران تحت نظارت آژانس را بپذیرد، یک پیروزی راهبردی بسیار مهم برای تیم مذاکره کننده و دیپلماسی هسته ای ایران است. درست است که حقوق هسته ای ایران طبق معاهده ان پی تی تعیین شده و غیر قابل مذاکره است، اما اینکه آمریکا هم پس از 7 سال تلاش بی نتیجه برای وادار کردن ایران به ترک غنی سازی، به این نتیجه رسیده باشد که باید فرمولی برای پذیرش آن پیدا کند و این موضع خود را صریحاً اعلام هم بکنند، یک نقطه عطف در تاریخ دیپلماسی هسته ای ایران محسوب می شود.
هشدار نمایندگان کنگره به دولت اوباما درباره پذیرش غنی سازی
در ایران
جمعی از نمایندگان کنگره آمریکا هم در آستانه مذاکرات ایران و 1+5 در ژنو، درباره پذیرش غنی سازی در ایران به باراک اوباما هشدار دادند.
به گزارش ایران هسته ای، روز دوشنبه زمانی که سعید جلیلی مذاکره کننده هسته ای ایران در ژنو با کاترین اشتون رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا ملاقات می کرد گروهی از سناتورهای برجسته آمریکا از جمله جان کیل، جو لیبرمن، کریستن گیلبراند و جان مک کین نامه ای به رئیس جمهور نوشتند و از او خواستند هرگونه پیشنهادی را که توانایی غنی سازی اورانیوم ایران در آن حفظ شده باشد رد کند. آنها نوشتند این مسئله اهمیت دارد که آمریکا و شرکای ما تصریح کنند با توجه به عدم همکاری دولت ایران نمی توان به دولت آن اجازه داد در آینده قابل پیش بینی، هیچ گونه فعالیت غنی سازی یا بازفرآوری اورانیوم در خاک ایران داشته باشد. ما قویاً با هرگونه پیشنهاد دیپلماتیکی که در آن ایران اجازه داشته باشد به این فعالیت ها در هر شکلی ادامه دهد مخالفت می کنیم. این نامه سناتورهای آمریکایی به دنبال بیانیه هفته قبل هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا تدوین شد که از تغییر موضع آمریکا در مذاکرات حکایت داشت. وی گفت یک راه حل دیپلماتیک شامل حفظ حق ایران برای غنی سازی اورانیوم برای مقاصد صلح آمیز خواهد بود البته زمانی که این کشور اعتماد جامعه بین المللی را جلب کند که برنامه اش هیچ هدف نظامی ندارد.
هفته نامه تایم روز جمعه 19 آذر 1389، در این باره نوشت: «دولت بوش همراه با اسرائیل و فرانسه براین باور بودند که نمی توان به یک برنامه صلح آمیز هسته ای در ایران اعتماد کرد زیرا این برنامه پایه فنی لازم برای ساخت سلاح را ظرف یک تا دو سال در صورتی که این کشور جدا شدن از ان پی تی را انتخاب کند فراهم می کند همانطور که در سال 1994 درباره کره شمالی رخ داد. سناتورهایی که روز دوشنبه به اوباما نامه نوشتند مشخصاً با این دیدگاه هم نظر هستند که البته از حمایت بیشتر کشورهایی که اکنون سرگرم اجرای تحریم ها علیه تهران هستند یا برخی صداهای صاحب نفوذ در واشنگتن برخوردار نیست که هشدار داده اند مادامی که خواستار حذف حق غنی سازی ایران باشیم هیچ راه حل دیپلماتیکی حاصل نمی شود.


:: برچسب‌ها: عقب نشینی بزرگ در ژنو 3 آمریکا, پذیرش غنی سازی در ایران