بهشت ایران
پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازدیدکننده گرامی, به وبلاگ من خوش آمدی. به استحضارتان می رسانم که انتشار اخبار صحیح و مقابله با شایعات آرمان من است.از نظرات سازنده شما هم استقبال می کنم.
 
 
ساعت : ٤:۱۱ ‎ب.ظ
نویسنده : رضا
نظرات

حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی، پنج شنبه شب گذشته (سی ام دی ماه)، با حضور در منزل شهید دکتر مسعود علیمحمدی و شهید دکتر مجید شهریاری، با خانواده های این دانشمندان شهید دیدار کردند.
آنچه در پی می آید، حاشیه هایی است از این دیدار که پایگاه اطلاع رسانی معظم له آن را منتشر کرده است.



فرقی نمی کند استاد دانشگاه باشد یا خانه دار؛ به هر کسی بگویند میهمانی که وارد خانه اش می شود، رهبر است، دست و پایش را گم می کند. با این که خانه را به خاطر همین میهمان ها تروتمیز کرده و میوه و شیرینی را هم آماده، اما باز هم انگار حس می کند چیزی کم است.
همسر دکتر مجید شهریاری هم از این قاعده مستثنی نیست. هرچند چهره بسیار آرامی دارد، اما از وقتی خبر را شنیده مرتب این طرف و آن طرف می رود؛ با همان عصایی که به خاطر ماجرای ترور مجبور شده در دست بگیرد. اولین چیزی هم که درست می کند، قاب عکس استاد شهریاری و چند نفر از همکارانش است: «اگه قراره این فیلم رو جایی پخش کنید، بذارید این قاب رو بردارم. چون عکس یکی دیگه از دانشمندان هم توش هست». حواسش هست که مبادا خاطره تلخ خودش، برای کس دیگری تکرار شود. اما توی قاب، دکتر دارد می خندد؛ مثل بقیه اطرافیانش که با او عکس یادگاری گرفته اند. گوشه قاب هم نوشته: «یاد آن روز به خیر... همه می خندیدند.» عکس برای بهار همین امسال است.
رهبر که وارد می شود، پسر دکتر به استقبالش می رود. همسر دکتر اما، کنار مادر و دختر شهید، نشسته روی مبل. نمی تواند جلوی رهبر بلند شود. پایش را گذاشته روی میز جلویش و پارچه ای انداخته روی آن. همان طور نشسته خیرمقدم می گوید. استخوان های پایش در اثر انفجار خرد شده؛ اما خودش نه. صورت زخمی اش پر است از صلابت زینبی. انگار نمی خواهد کسی غم سنگین دلش را در چهره اش بخواند. دقیقاً به همین دلیل هم پس از انفجار، در بیمارستان خواسته بود که هیچ خبرنگاری بالای سرش نرود: «آخه من زخمی بودم و داغدار. ممکن بود حرفی بزنم که دشمن سوءاستفاده کنه».
رهبر که قبلاً صحبت های همسر شهید را از تلویزیون دیده، تقدیری از شهید و خانواده اش می کند: «شهادت دکتر شهریاری، آبرویی داد به جامعه علمی کشور. شهادت همچنین شخصیت برجسته و مورد قبولی، به دشمن نشان داد که در محیط علمی جمهوری اسلامی، اینجور شخصیت ها و انگیزه هایی وجود دارد».
و بعد هم از مقام شهید می گوید و از عنایت الهی که موجب تسلی بازماندگان است:
«مهم ترین تسلایی که انسان در اینجور حوادث به خودش می دهد این است که می داند خدای متعال برای این جانفشانی ها و این شهادت ها و این خون های به ناحق ریخته شده، ثواب هایی را معین و مدون کرده که به ذهن ما هم خطور نمی کند! به قدری این مقامات و درجات الهی، عالی و غیرقابل توصیف است که ما اصلاً نمی توانیم درک کنیم؛ و مطمئن باشید ایشان الان در بهترین حالات است، که هر مؤمنی و هر انسان صالحی، اگر چنانچه اندکی از آن مراتب را بتواند با دیده بصیرت خودش ببیند، آرزو می کند که ای کاش ما به همین سرنوشت دچار بشویم. و الحمدلله رب العالمین ایشان (شهید شهریاری) وضعشان اینطور است؛ و بزرگترین تسلی این است.
لکن تسلای دومی هم وجود دارد و آن قدردانی مردم است. دیدید که مردم ما چه قدردانی و چه ارزش گذاری کردند از این شهید بزرگوار».
خانم دکتر که در دانشگاه هم همکار دکتر شهریاری بوده، می رود سراغ خاطرات همسرش: «نماز شبش به راه بود. حتی شب عروسی هم سجاده نماز شبش جمع نشد». می داند که همه می دانند همسرش از دانشمندان طراز اول مملکت بوده، دیگر چه اهمیتی دارد که رتبه 2 کنکور بوده و مهندسی برق دانشگاه امیرکبیر خوانده، یا نمره درس ریاضی2 را 19/5گرفته؛ درسی که تقریبا هر مهندسی سابقه یکی دوبار افتادن در آن را دارد.
دوست دارد مردم از دین و ایمان همسرش هم بدانند: «سرپرستی مالی چند خانواده رو برعهده داشت. تازه، مطمئنم خیلی هاش رو هم ما خبر نداریم». بعد هم از تأسیس صندوق قرض الحسنه مسجد و چند کار دیگر می گوید. مطمئن است که شهادت دکتر به خاطر این تزکیه نفس بوده، نه آن مدارج علمی. این تلقی را رهبر هم تأیید می کند.
رهبر از احوال جسمی خانم دکتر می پرسد. دویست ترکش توی بدن خانم دکتر، رهبر را هم به تعجب می اندازد. اما وقتی از ترکشی می گوید که در کنار قلبش جا خوش کرده، رهبر را می برد به 30سال پیش؛ روزی که خودش را ترور کرده بودند: «توقع این که من زنده بمونم نبود. وقتی به هوش می آمدم، به نظرم می رسید دارم می رم. مرگ رو می دیدم».
رهبر اینها را که می گوید، به دست راستش اشاره می کند؛ یادگار همان ترور: «وقتی خوب شدم، با خودم گفتم حتما علتی داشته؛ خدای متعال از من توقعی داشته. همون موقع به امام(ره)هم گفتم این حرف هارو. البته اون موقع فکر می کردم به خاطر جبهه و جنگ و این جور چیزهاست. شما هم همین فرض رو بکنید. اگر ترکشی تا نزدیکی قلب می ره و وارد قلب نمی شه، اتفاقی نیست. می شود گفت که تصادفیه، اما همه تصادف ها با اراده الهی صورت می گیره. حتما خدا توقع دارد کاری بکنید. زمینه اش هم هست. هم زمینه فعالیت علمی دارید، هم دانشجویان و جوانان زیادی زیر دست شما هستند».
خانم دکتر که فرصت را مناسب دیده نکته ای را برای حفاظت بهتر از دانشمندان مطرح می کند و می گوید: «من راضی ام به رضای خدا. مطمئنم که این شهادت، تقدیر مجیدم بود. برای خودم نمی گویم. اما می خواهم که بیشتر مواظب دانشمندان دیگر باشند». بعد هم می شنود که رهبر این دستور را قبلا داده.
درد دل ها که تمام می شود، رهبر به رسم همیشه، قرآنی را به همسر و مادر شهید هدیه می کند. اما جمله یادگاری رهبر، این بار کمی با یادگاری های دیگر متفاوت است؛ درحد یک کلمه: «بسم الله الرحمن الرحیم. اهدایی به خانواده دانشمند شهید عزیز؛ آقای دکتر مجید شهریاری.
سیدعلی خامنه ای 30/10/.89» و انگار تمام ماجرا در همین یک کلمه «دانشمند» بود تا برای خیلی ها ثابت شود که در باغ شهادت هنوز باز است.
رهبر با خانواده شهید شهریاری خداحافظی می کند و می رود به منزل «دانشمند شهید» بعدی؛ دکتر علی محمدی. این شهید هم فقط دو فرزند داشته، یک پسر و یک دختر؛ که با مادرشان به استقبال رهبر می آیند.
رهبر در اینجا هم تسلی خاطری به خانواده شهید می دهد: «شهادت یعنی کشته شدن در راه آرمان بلند و الهی، به وسیله دشمنان این آرمان. این را به هرکسی نمی دهند. این پاداش را فقط به کسانی می دهند که مستحق باشند». این نکته اولی است که رهبر آن را مایه تسلی خاطر بازماندگان می داند و بعد به نکته دومی هم اشاره می کند: «قدردانی مردم از زحمات شهید»
بعد هم کمی از پاداش شهید می گوید: «به مجرد این که شهید روی زمین افتاد، قبل از آن که به آن دنیا برود، ملائکه به استقبالش می آیند و به او مژده می دهند. او همه اینها را با همین چشم مادی می بیند. خدا هم همه گناهانش را می بخشد».
همسر شهید علیمحمدی هم از خاطرات همسرش می گوید. از این که آمادگی شهادت داشت و می گفت خیلی از شب ها خواب می بیند که به سویش تیراندازی شده. از این که چه فضای معنوی خاصی را در سفر حج برایش ایجاد کرده بود: «توی صفا و مروه می گفت خودت را بگذار جای هاجر. ببین چه حسی داری و توی رمی جمرات می گفت فرض کن جای حضرت ابراهیم(ع) بودی و می خواستی فرزندت را ببری به قتلگاه. آن وقت شیطان وسوسه ات می کرد...» رهبر هم توصیه می کنند که این روحیات معنوی را حفظ و به دیگران منتقل کنید.
موقع رفتن می شود و جمله همیشگی رهبر در این دیدارها: «خب خانم! مرخص فرمودین؟» و همسر شهید جواب می دهد: «افتخار دادید به ما». اما رهبر می گوید: «ما به شما افتخار می کنیم. به شما همسر صبور و دانای شهید».


:: برچسب‌ها: امام خامنه ای, شهید دکتر مجید شهریاری, شهید دکتر مسعود علیمحمدی